 |
| Δείτε το βίντεο |
Από το βιβλίο «Γένεση της Τραγωδίας»: Σειρά αλλαγών φέρνει το σχέδιο νόμου που ο υπουργός Απασχόλησης Γ. Κουτρουμάνης κατέθεσε αργά το βράδυ της Δευτέρας στη Βουλή. Αλλαγές που αφορούν πλέον και στο νόμο Κατσέλη για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα και τη λειτουργία της ασφαλιστικής αγοράς. Πιο συγκεκριμένα και φυσικά πρόσωπα που ασκούν εμπορική δραστηριότητα με προσωπική ιδιωτική εργασία εντάσσονται πλέον στον ν. 3869/2010 με αποτέλεσμα να διασφαλίζονται έναντι των τραπεζών, καθώς σε αυτά δεν επιτρέπεται να πτωχεύσουν. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται διοικητική ρύθμιση των χρεών τους σε μια ενέργεια που επιβλήθηκε, βάσει του αιτιολογικού του νέου σχεδίου νόμου, από τη διαπιστωμένη απροθυμία συνεργασίας των τραπεζών σε αυτό το σημείο. Στο παραπάνω πλαίσιο, ως προαιρετική πλέον ορίζεται η επιδίωξη εξωδικαστικής ρύθμισης των χρεών των οφειλετών πριν την κατάθεση της αίτησης για ρύθμιση. Επιπλέον από τα 4 χρόνια η περίοδος ρύθμισης των χρεών παρατείνεται μεν στα 5 χρόνια, όμως ο χρόνος αρχίζει να μετρά από την περίοδο κατάθεσης της αίτησης κι όχι από το χρονικό σημείο έκδοσης της απόφασης. Με τον τρόπο αυτό τερματίζεται η μακρόχρονη διαδικασία αναμονής για τους οφειλέτες. Ακόμη, δίνεται η δυνατότητα στο δικαστήριο να ρυθμίσει την οφειλή για εξαίρεση από τη ρευστοποίηση της κύριας κατοικίας κατά είκοσι έως τριάντα πέντε χρόνια. Τέλος, το ποσό ανά ατομικό τραπεζικό λογαριασμό που δεν μπορεί να κατασχεθεί φθάνει πλέον στα 1.500 ευρώ ενώ σε κοινό λογαριασμό τα 2.000 ευρώ. Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr | |
Θα πρέπει να καταστεί σαφές προς τους κυβερνώντες, πως αν δεν παρθούν άμεσα μέτρα για την ανακούφιση των πολιτών- όλων των πολιτών και όχι μόνο των αδυνάμων- η κοινωνική έκρηξη θα γίνει αναπόφευκτη. Οι φόροι και οι περικοπές των μισθών οδηγούν στην πληβειοποίηση τα δύο τρίτα της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα στρέφουν μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες στο περιθώριο. Προφανώς τα περιθώρια ανοχής έχουν εξαντληθεί και αυτό θα αποτυπωθεί πολιτικά με τη γιγάντωση των πολιτικών δυνάμεων που κινούνται στα άκρα του πολιτικού συστήματος. Συνεπώς επείγει να βρεθούν τα ισοδύναμα μέτρα που θα περιορίσουν τις απώλειες στα εισοδήματα. Ασφαλώς είναι θετικό το «κούρεμα» του χρέους, αλλά δεν έχει καμία πρακτική αξία για τον εργαζόμενο εφόσον δεν συνοδευτεί και με «κούρεμα» των χρεών του. Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες να αντέξουν τα χρέη των δανείων που δημιουργήθηκαν όταν τα εισοδήματά τους ήταν κατά 40% περισσότερα σε σχέση με τα σημερινά, και να τα αποπληρώνουν με βάση το εισόδημα που είχαν όταν πήραν τα δάνεια. Όταν το κράτος για να καταστεί βιώσιμο το χρέος του «κουρεύει» ένα μέρος του, με ποιο τρόπο ο πολίτης θα καταστήσει βιώσιμο το δικό του χρέος;
