Σκοπιανοί Διπλωμάτες και Αλυτρωτικοί Χάρτες της Μακεδονίας σε Εκδήλωση Σκοπιανών στον Καναδά!!!!

Εκδήλωση Σκοπιανών της Διασποράς με την παρουσία Σκοπιανών διπλωματών και… αλυτρωτικού χάρτη της λεγόμενης “Μεγάλης Μακεδονίας” είχαμε στις αρχές του μήνα στον Καναδά. Συγκεκριμένα σε εκδήλωση Σκοπιανής Οργάνωσης του Καναδά, αυτοαποκαλούμενης ως “Ενωμένοι Μακεδόνες”, προς τιμήν του..
Βούλγαρου Γκότσε Ντέλτσεφ, παρέστησαν o Σκοπιανός πρέσβης στον Καναδά, Lubjen Tevdovski και ο γνωστός Γενικός πρόξενος των Σκοπίων στο Τορόντο, Dragan Gjurchevski. Οι επίσημοι, ανάμεσα τους και οι Σκοπιανοί Διπλωμάτες, καθόντουσαν μπροστά από έναν αλυτρωτικό χάρτη της λεγόμενης ”Μεγάλης Μακεδονίας”, κρεμασμένο στον τοίχο. 

Η Οργάνωση της Σκοπιανής Διασποράς αναφέρει στο καταστατικό της για ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑΤΙ της Μακεδονίας από την Ελλάδα, ενώ γίνονται αναφορές για ΕΝΩΜΕΝΗ Μακεδονία. 

Δείτε φωτογραφίες, βίντεο από την Εκδήλωση, καθώς και περισσότερες πληροφορίες για την Σκοπιανή Οργάνωση στον παρακάτω σύνδεσμο: 

http://history-of-macedonia.com/wordpress/2012/02/17/skopianoi-diplomates-alytrotikoi-xartes-makedonias-kanadas/

TaXalia

Το δεκαήμερο του τρόμου - Τα 79 μέτρα για τη νέα δανειακή σύμβαση

 

Δραματική αλλαγή του οικονομικού μοντέλου φέρνουν τα νέα μέτρα τα οποία η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να εγκρίνει σε δέκα μόλις ημέρες. Συνολικά θα πρέπει να υπογραφούν 79 υπουργικές αποφάσεις μαζί με την ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου για τις νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων αλλά και την κατάθεση του συμπληρωματικού προϋπολογισμού ώστε οι ευρωπαίοι εταίροι να δώσουν το «πράσινο φως» για το νέο δάνειο.  
Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα των προαπαιτούμενων δράσεων και των μέτρων που συμφωνήθηκαν με την τρόικα, και το οποίο παρουσιάζει το «Βήμα της Κυριακής», προβλέπονται ουσιαστικά αλλαγές που επιφέρουν βίαιη και ταχεία μεταβολή του μεταπολιτευτικού οικοδομήματος της ελληνικής οικονομίας. Στόχος είναι το αργότερο ως την προκήρυξη των εκλογών να έχει κλείσει η οικονομική πολιτική για την περίοδο μέχρι το 2015.

Ανάμεσα στις πιο ανατρεπτικές αποφάσεις βρίσκεται η διά νόμου κατάργηση της μονιμότητας της εργασίας (σε δημόσιες επιχειρήσεις, τράπεζες και όπου αλλού υφίσταται) και των συλλογικών συμβάσεων, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους με κατάργηση των ΟΕΚ και ΟΕΕ και των πολυτεκνικών επιδομάτων -ακόμη και τουεπιδόματος τροφής των φοιτητών- και η αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων σε εξετάσεις και περίθαλψη.

Στη «διορία» μέχρι το τέλος του μήνα περιλαμβάνονται επίσης οι μειώσεις στις συντάξεις, οι περικοπές στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και των αμυντικών δαπανών.

Τα μέτρα αυτά καλείται να εφαρμόσει είτε με αποφάσεις είτε μέσω του εφαρμοστικού η κυβέρνηση Λ.Παπαδήμου, ώστε στο Eurogroup της Δευτέρας να εγκριθεί το πακέτο βοήθειας στην Ελλάδα και το «πράσινο φως» για την υλοποίηση του PSI.

Σχετικό Θέμα: 

• Με διαδικασίες εξπρές το «ψαλίδι» σε συντάξεις, ειδικά μισθολόγια και πολυτεκνικά επιδόματα 

NewPost.gr

Συνέντευξη Ν.Λυγερού "Casus Belli" Δ.Αλεξάκη 14/2/12

http://ellinilatris.blogspot.com

ΕΣΕΕ: Συνεχίζει να μας κρατά σε ύφεση το πακέτο του νέου δανείου

«Σπείραμε ανέμους και τώρα θερίζουμε θύελλες. Το πακέτο του νέου δανείου μάς πουλά ακριβά χρόνο και ελπίδα, ενώ συνεχίζει αμετανόητα να μας κρατά σε βαθιά και μακρά ύφεση». Αυτό σημείωσε σε δηλώσεις του σε δημοσιογράφους ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου Β. Κορκίδης για τα προαπαιτούμενα της τρόικας πριν την εκταμίευση του νέου δανείου, υπογραμμίζοντας παράλληλα, ότι τον κατώτερο μισθό θα τον καθορίζει πλέον η κυβέρνηση και όχι οι κοινωνικοί εταίροι. Συμπλήρωσε δε, ότι τα 79 προαπαιτούμενα μέτρα του νέου μνημονίου κατατάσσουν τη χώρα μας, εργασιακά, σε αυτές των ανατολικών χωρών και των Βαλκανίων, φορολογικά στις πλούσιες ευρωπαϊκές χώρες και κοινωνικά σε αυτές των φτωχών αφρικανικών και ασιατικών χωρών. Όπως δήλωσε: «Οι ανατροπές στις συλλογικές διαπραγματεύσεις σημαίνει το τέλος της εθνικής γενικής συλλογικής σύμβασης και των κλαδικών συμβάσεων. Τα επίπεδα της μισθολογικής φτώχειας και οι εργασιακοί όροι της εξαθλίωσης θα εφαρμοστούν άμεσα με κυβερνητική απόφαση. Δυστυχώς η άποψή μας ότι οι αξιοπρεπείς μισθοί και συντάξεις σημαίνουν καταναλωτική δυνατότητα και αντίστοιχα τζίρο, επιβίωση των επιχειρήσεων, φορολογητέα ύλη και δημόσια έσοδα, δεν έγινε αντιληπτή» και συμπλήρωσε: «η αλόγιστη υπερφορολόγηση και τα αποτυχημένα υφεσιακά μέτρα εκτέλεσαν την αγορά και μας οδηγούν ολοταχώς στον δρόμο για τον τρίτο κόσμο». Αναφερόμενος στο παγκόσμιο κίνημα υπέρ της Ελλάδας με σύνθημα «Είμαστε όλοι Έλληνες», είπε ότι πρόκειται για μια αντίδραση στην ανθελληνική στάση μέρους της Ευρώπης, που αντί να βοηθήσει την Ελλάδα, τιμωρεί και ταπεινώνει τους Έλληνες. Σημειώνεται ότι η ΕΣΕΕ κατά την προγραμματισμένη στο τέλος του μήνα διήμερη επίσκεψή της στις Βρυξέλλες, θα συναντηθεί με τους προέδρους θεσμικών ευρωπαϊκών οικονομικών και κοινωνικών φορέων, θα ζητήσει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους, ενώ θα παρουσιάσει τις προτάσεις του ελληνικού εμπορίου στο πλαίσιο της εκστρατείας «Ξανασκέψου την Ελλάδα» σε μια προσπάθεια αποκατάστασης της εμπορικής πίστης των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων στο εξωτερικό. www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το μαρτύριο του παχύσαρκου καρδιοπαθή

Η ανάκαμψη μπορεί να έρθει πολύ πιο σύντομα από ό,τι πιστεύει κανείς στις σημερινές δραματικές συνθήκες. Αλλά είναι δύσκολη υπόθεση, σε αντίθεση με την κατάρρευση…

του Γιώργου Χατζηλίδη

Το μαρτύριο της σταγόνας, στους επόμενους μήνες επτά-οκτώ μήνες, φαίνεται ότι τελειώνει για τον ελληνικό λαό. Μπορεί η εκτίμηση να ακούγεται παρακινδυνευμένη, σε πρώτη ανάγνωση ακόμα και αισιόδοξη, ουσιαστικά όμως αποτυπώνει την ανάγκη μίας κοινωνίας, που, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία, θα γίνει πραγματικότητα.

Ανεξάρτητα ποια θέση έχει λάβει ο καθένας απέναντι στην κρίση που ζούμε, στο νέο μνημόνιο ή στα πολιτικά κόμματα, άπαντες συμφωνούν ότι ένα πράγμα δεν αντέχεται: Η παρατεινόμενη αβεβαιότητα, αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο, που κατατρύχει την καθημερινότητα των ανθρώπων, τσαλακώνει τις ελπίδες των νέων, σκοτώνει τις επιχειρηματικές προσδοκίες, διαβρώνει την οικονομία. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μία κοινωνία, την ελληνική, που μέχρι πριν λίγο μόλις καιρό ζούσε με τις βεβαιότητες της δανεικής και επίπλαστης ευημερίας.

Ως εκ τούτου, φαίνεται ότι, εντός των επόμενων μηνών, η Ελλάδα είτε θα ζήσει τον εφιάλτη της άτακτης χρεοκοπίας είτε θα μπει σε θετική τροχιά επανεκκίνησης και αναδημιουργίας. Η μέση «λύση» με το μαρτύριο της δόσης, ανά τρίμηνο ή εξάμηνο, έχει εξαντληθεί. Πλανάται πλάνην οικτράν όποιος πιστεύει, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο ή στο Μαξίμου, ότι η τρόικα θα έρθει το καλοκαίρι με νέα φοροεισπρακτικά μέτρα και η ζωή θα συνεχιστεί, (έστω) όπως συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Η κοινωνική συνοχή κρέμεται κυριολεκτικά από μία κλωστή και οι πολίτες, πριν από όλα ψυχολογικά, δεν θα αντέξουν νέα τελεσίγραφα. Το νέο μνημόνιο σηματοδοτεί τη δεύτερη και τελευταία φάση της εσωτερικής υποτίμησης, απόπειρα τρίτης φάσης θα δώσει τη χαριστική βολή στα νοικοκυριά, θα εδραιώσει στον μέσο Έλληνα αντιευρωπαϊκά και αντιγερμανικά συναισθήματα και στερεότυπα και θα οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή.

Προϋποθέσεις και χαμένες προσδοκίες

Για να αποφύγουμε λοιπόν την κατάρρευση πρέπει να εκπληρωθούν, δύο προϋποθέσεις: Πρώτον, χρειάζεται πολιτική σταθερότητα- είναι ένα ερώτημα αν αυτή διασφαλίζεται με εκλογές τον Απρίλιο. Δεύτερον, χρειάζεται άμεση και απαρέγκλιτη εφαρμογή όσων έχουν ψηφιστεί.

Αρκούν; Κάθε άλλο. Σε παράλληλο χρόνο, πρέπει κατεπειγόντως να πάρει ανάσα η ημιθανής ελληνική αγορά. Κατά προτεραιότητα, όπως έχει δεσμευτεί η πολιτική ηγεσία, με πόρους από το νέο δάνειο που κατά τα φαινόμενα κλειδώνει αύριο, πρέπει να πληρωθούν αμέσως τα χρέη του δημοσίου προς τις επιχειρήσεις, μιλάμε για 6-7 δισ. ευρώ. Παράλληλα, πρέπει τα απεμπλακεί το ΕΣΠΑ από τα γρανάζια της γραφειοκρατίας του ελληνικού δημοσίου και η διαχείρισή του να μεταφερθεί στις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες έχουν την τεχνογνωσία(βλέπε ΠΕΠ) να το τρέξουν πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά- άλλωστε δεν θα διαχειρίζονται δικά τους χρήματα για να δείχνουν τη φειδώ του τελευταίου διαστήματος.

Την ανάγκη τόνωσης της οικονομικής δραστηριότητας και το σχετικά αίτημα που έχει διατυπώσει η ελληνική κυβέρνηση προς τις ευρωπαϊκές δομές επισήμανε, όχι τυχαία, στο χθεσινό υπουργικό συμβούλιο και ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος. Στη νέα αυτή προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος συνεπικουρεί η φιλελληνική τάση που αρχίζει να αναπτύσσεται, σε πολιτικό και ακτιβιστικό επίπεδο, στην Ευρώπη.

Βέβαια, όλα τα παραπάνω όσο εύκολα γράφονται τόσο δύσκολα γίνονται. Αλλά μπορούν και πρέπει να γίνουν για να ανακτηθούν οι χαμένες θετικές προσδοκίες,  ο παράγοντας εκείνος δηλαδή που μπορεί να ξεκλειδώσει την πόρτα της ανάκαμψης. Και τότε όλα αυτά που σήμερα μοιάζουν με μακρινούς στόχους και εικόνες ουτοπίας, όπως ο περιορισμός των ελλειμμάτων, η βιωσιμότητα του χρέους, η πολυπόθητη ανάκαμψη, οι επενδύσεις, η δημιουργία θέσεων εργασίας, η αισιοδοξία, τα συχνά χαμόγελα στην καθημερινότητά μας, θα είναι δυνατό να πραγματοποιηθούν πολύ πιο σύντομα από ό,τι πιστεύει κανείς στις σημερινές δραματικές συνθήκες.

Η διάγνωση

«Η κυρία Μέρκελ έχει κάνει τη διάγνωση: η Ελλάδα είναι παχύσαρκη. Αρκεί λοιπόν μια αυστηρή δίαιτα. Η Ελλάδα όμως είναι και καρδιοπαθής. Χρειάζεται βηματοδότη και ενδοφλέβιο ορό, αλλιώς ο ασθενής θα πεθάνει. Χρειάζεται ένα ‘Σχέδιο Μάρσαλ’, με επενδύσεις σε τομείς ανάπτυξης». Η γλαφυρή όσο και περιεκτική περιγραφή ανήκει στον επικεφαλής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Το μαρτύριο του παχύσαρκου καρδιοπαθή όμως φθάνει στο τέλος του. Εξαρτάται πρώτα από εμάς και μετά από την Ευρώπη αν θα οδηγηθεί στον ξαφνικό θάνατο ή θα παραμείνει ζωντανός, σαφώς πιο λιτοδίαιτος αλλά ταυτόχρονα και περισσότερο υγιής.

Voria.gr

Σχέδιο χρεωκοπίας της Ελλάδας;

Η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε πέρυσι κατά 6,8% και η ανεργία ξεπέρασε το 20%. Από την άλλη το πρωτογενές έλλειμμα ξεπερνά ακόμη τα 5δις γεγονός που σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί περαιτέρω.

Τα μέτρα που έχουν επιβληθεί από την Τρόικα έχουν ρίξει την οικονομία σε ένα θανατηφόρο σπιράλ που ανατροφοδοτείται διαρκώς και με νέα μέτρα προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν επιβληθεί.

Το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων αναμένεται να πάρει το πράσινο φως την Δευτέρα. Δεν πιστεύω όμως ότι θα είναι ένα καθαρό "ναι" αλλά ένα "ναι μεν αλλά". Αυτό το "αλλά" θα συνεπάγεται νέα μέτρα.

Άλλωστε ο στόχος της μείωσης του χρέους στο 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020 δεν είναι επιτεύξιμος και σύμφωνα με εκτιμήσεις το χρέος θα διαμορφωθεί κοντά στο 130%.

Όσο για τις εκλογές που λέγανε ότι θα γίνουν τον Απρίλιο, το θεωρώ σχεδόν αδύνατο αφού οι Ευρωπαίοι δεν θα ανεχθούν να πάρουν τα ηνία της χώρας πολιτικοί που τους θεωρούν αναξιόπιστους. Ήδη ακούγονται φωνές που ζητάνε να εξαντλήσει την θητεία της η επιβληθείσα υπάρχουσα κυβέρνηση Παπαδήμου.

Την στιγμή που οι Έλληνες φτωχαίνουν  με διαρκείς μειώσεις μισθών και συντάξεων τα χρηματιστήρια και το πετρέλαιο έχουν πάρει την ανηφόρα. Ο DOW οδεύει για τις 13000 μονάδες και το πετρέλαιο έφτασε στα 102 δολάρια. Τα συνεχή QE, άμεσα (FED) και έμμεσα (ΕΚΤ-LTRO) απαξιώνουν την αξία των χρημάτων και γι' αυτό οι επενδυτές προσφεύγουν σε μετοχές τροφοδοτώντας το ράλι. Το πετρέλαιο ακολουθεί. Και είναι περίεργο την στιγμή που η παγκόσμια ζήτηση σε μαύρο χρυσό μειώνεται οι τιμές να αυξάνονται.

Εννοείται ότι το ράλι αυτό επιδεινώνει την ήδη άσχημη κατάσταση του μέσου Έλληνα που ήδη σηκώνει στους ώμους του μια δυσβάστακτη λιτότητα. Όμως ο φόβος της εξόδου από το ευρώ οδηγεί πολλούς στο να ανέχονται έναν αργό θάνατο. Η χώρα δεν γίνεται ανταγωνιστική, η εσωτερική παραγωγή δεν αναπτύσσεται αφού η διαφορά στις τιμές εισαγόμενων και εγχώριων προϊόντων δεν είναι τέτοια που να ευνοεί την στροφή προς το "ελληνικό".

Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί, η λύση της ανταλλαγής ομολόγων θα είναι βραχύβια και όλοι θεωρούν σίγουρη την χρεωκοπία της Ελλάδας. Ήδη κυκλοφορεί έγγραφο σε μεγάλες τράπεζες που επεξεργάζεται σχέδιο χρεωκοπίας της Ελλάδας στις 23 του Μάρτη με το κλείσιμο των αγορών και πάγωμα των τραπεζικών  λογαριασμών το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί. Περισσότερα γι' αυτό μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Σαφώς και πρόκειται για σχέδιο και όχι για βεβαιότητα. Όμως όταν φθάνουν στο σημείο να έχουν σχέδιο μήπως αυτό σημαίνει κάτι;

Οι επόμενοι μήνες αναμένονται να είναι μια εναλλαγή μαστιγίου και καρότου!

Διαβάστε όλα τα ενδιαφέροντα άρθρα της Ανάλυσης, της Ανάλυσης ΙΙ, της Ανάλυσης ΙΙΙ,  Ανάλυσης IV και της Ανάλυσης V.

Read more: http://center24.blogspot.com/2012/02/blog-post_8418.html#ixzz1mkagmbpg

Αν ισχύουν τα ρεπορτάζ…

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΛ. ΚΟΠΑΝΑΣ

Εάν όντως η συμφωνία  της κυρίας Μέρκελ με τους κυρίους Παπαδήμο και Μόντι, στην τηλεδιάσκεψη της Παρασκευής, προβλέπει ότι θα μας δώσουν, για να μας «σώσουν», τα 130 δις Ευρώ, τα οποία όμως θα μας πάρουν πίσω πριν καν μας τα δώσουν, τότε τι είδους «σωτηρία» είναι αυτή;

Έχει βέβαια κάποιο κόστος  η οποιαδήποτε «σωτηρία» και το καταλαβαίνουμε.

Όμως το να πληρώνουμε επί 30 χρόνια πολλαπλάσιους τόκους, κάθε χρόνο, από εκείνους που πληρώνουν οι δανειστές μας για τα δικά τους δάνεια  και για λεφτά  άλλωστε που ποτέ δεν θα φτάσουν στα χέρια μας, δεν… μοιάζει κάπως πολύ με τοκογλυφία;

Θα μου πείτε: εδώ γέμισε ο κόσμος με τοκογλύφους και κάθε λογής πραματευτάδες του χρήματος και εμάς μάς ενόχλησε η  Τρόικα; Δεν κάνουμε το σταυρό μας που βρέθηκαν αυτοί οι χριστιανοί (έστω και προτεστάντες, έστω και τοκογλύφοι) για  να μας σώσουν, αλλά παραπονιόμαστε κι’ από πάνω; Όσοι βέβαια μπλέκουν με τοκογλύφους ή καταστρέφονται ή αυτοκτονούν. Δηλαδή αυτοκτονούν επειδή καταστρέφονται. Ό μη γένοιτο!

Ξέρω. Είναι πολύ απλοποιημένα τα παραπάνω. Αλλά αν πρόβλεπαν ότι ένα μέρος από τα «λεφτά της σωτηρίας» θα μας άφηναν  να το διαθέσουμε στην ανάπτυξη και αν μάλιστα πρόβλεπαν εκείνοι ένα ευρύτερο Σχέδιο ανάπτυξης, για όλες τις ασθενέστερες χώρες της Ένωσης, δεν θάταν  πιο  χρήσιμο και γι’ αυτούς τους ίδιους και για τους «εταίρους» Έλληνες και για ολόκληρη την Ευρώπη;

Είναι τόσο αυτονόητο ώστε δύσκολα ερμηνεύεται –με την απλή λογική- αυτό το δογματικό πείσμα που τους έχει καταλάβει. Πιστεύουν πως υπηρετούν κάποιαν οικονομική ορθοδοξία και το δόγμα τους δεν είναι καν αίρεση.  Μια «σέχτα» είναι, που κάνει πολύ κακό σε όλο τον κόσμο και δίνει μεγάλο πόνο στους Έλληνες.

Κυρίως όμως στους Γερμανούς έχει κάνει πολύ μεγάλη ζημιά ο φανατισμός του κ. Σόιμπλε. Γιατί ποτέ, από το τέλος του πολέμου, δεν ταυτίστηκε (δικαίως ή αδίκως) τόσο καθαρά στη συνείδηση των Λαών της Ευρώπης και  του κόσμου η Γερμανία του σήμερα, με τη φρικτή Γερμανία του χθες.

Statesmen.gr

Κατάληψη της Ε.Ε. από το τραπεζικό λόμπι

Έρευνα του Corporate Europe Observatory ρίχνει φως στο δίκτυο δια­πλοκής που στήθηκε τα τελευταία χρόνια στις Βρυξέλλες.

Eδώ και μερικούς μήνες μια νέα άτυπη οδηγία φαίνεται πως κατατρύχει τους εικονολήπτες και τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων της ΕΕ: Ό,τι κι αν κάνετε, μην δείχνετε τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί να συνομιλούν με τους εκπροσώπους του τραπεζικού λόμπι.
Από τον Ιούλιο του 2011, όταν ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, οι εικόνες από τα παραλειπόμενα των ευρωπαϊκών Συνόδων δίνονται πλέον με το σταγονόμετρο και σχεδόν ποτέ δεν παρουσιάζουν το βρόμικο –αλλά κοινό– μυστικό της ΕΕ: Ότι τα λόμπι των τραπεζών και του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα συμμετέχουν πλέον στις συνομιλίες των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιβάλλοντας τις θέσεις τους στους εκλεγμένους αντιπροσώπους των λαών της Ευρώπης. Πρόσφατη έρευνα του CorporateEuropeObservatory (Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών), μιας οργάνωσης που παρακολουθεί εδώ και χρόνια τη δράση των λόμπι στην Ευρώπη, ρίχνει φως στο τεράστιο δίκτυο δια­πλοκής που στήθηκε τα τελευταία χρόνια στις Βρυξέλλες.

Στην «καρδιά» της τραπεζικής εισβολής βρίσκεται το περίφημο Διε­θνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (IIF). To «υπερόπλο» των τραπεζιτών δημιουργήθηκε το 1983 για να εκπροσωπήσει τα μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του πλανήτη απέναντι σε αναπτυσσόμενες χώρες, όπως το Μεξικό, που βυθίζονταν σε κρίσεις δημόσιου χρέους. Ακόμη και οι πιο σκληροί επικριτές του, όμως, που το χαρακτήριζαν όργανο νεοαποικιοκρατικής πολιτικής, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι δύο δεκαετίες αργότερα θα εισέβαλε στα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν ευρωπαϊκά θέματα στις Βρυξέλλες παρακολουθούν εμβρόντητοι, εδώ και μήνες, τα στελέχη του IIFνα προσέρχονται στις συνομιλίες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου μαζί με αρχηγούς κρατών. Ενώ, όμως, αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι λομπίστες των τραπεζών συνομιλούν πλέον απευθείας με πρωθυπουργούς, προέδρους και καγκελαρίους, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιχειρεί ακόμη και σήμερα να αποκρύψει το μέγεθος αυτής της διαπλοκής. Πριν από μερικές εβδομάδες το Παρατηρητήριο για την Ευρώπη των Πολυεθνικών ζήτησε επισήμως από το Συμβούλιο να δει τα πρακτικά των συναντήσεων των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης με το IIF. Στην απάντησή του, το Συμβούλιο ανέφερε ότι το IIF συναντήθηκε μόνο με την ελληνική κυβέρνηση. Όπως, όμως, εξηγεί στα «Επίκαιρα» ο ερευνητής του CEO Γιώργος Βασσάλος, «το ίδιο το λόμπι των τραπεζών σε ανακοίνωσή του ανέφερε ότι τρεις εκπρόσωποί του (ο Γιόζεφ Άκερμαν, ο Τσαρλς Νταλάρα και ο Μπόντουαν Προτ) είχαν την ημέρα της Συνόδου πολλές συναντήσεις με εκπροσώπους της ΕΕ. Στις 26 Οκτωβρίου, μάλιστα», συνεχίζει ο κ. Βασσάλος, «οι αρχηγοί κρατών κάλεσαν τα μεσάνυχτα τον Τσαρλς Νταλάρα στη Σύνοδο προκειμένου να ξεμπλοκάρει τις συνομιλίες».

Στην ερώτησή μας εάν οι εκπρόσωποι του IIF προσπαθούν να επιβάλουν τις θέσεις τους στους Ευρωπαίους ηγέτες, ο ερευνητής του CEOδεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για τις σχέσεις εξουσίας που κυριαρχούν πλέον στο εσωτερικό του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου: «Δεν θα χρησιμοποιούσα το ρήμα “επιβάλλω”, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θέλουν να το κάνουν... Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι κυβερνήσεις καλούν τις τράπεζες να τους πουν τι να κάνουν». Το χαρακτηριστικότερο, ίσως, παράδειγμα αυτής της σχέσης υποτέλειας ήταν οι διαπραγματεύσεις του Ιουλίου για το «κούρεμα», όπου οι ηγέτες αποφάσισαν το 21% που πρότειναν τότε οι τράπεζες και όχι το 50% που ζητούσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών. Το ποσοστό τελικά μεταβλήθηκε μόνο όταν το αποφάσισαν οι ίδιες οι τράπεζες.

Η άλωση του Ευρωκοινοβουλίου

Οι παρεμβάσεις, όμως, του IIF, όπως και άλλων λόμπι του χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν περιορίζονται στους αρχηγούς κρατών της ΕΕ. Ένα τεράστιο δίκτυο από «λομπίστες» παρεμβαίνει καθημερινά και στο έργο των ευρωβουλευτών, τους οποίους βομβαρδίζει με τόνους από ενημερωτικό υλικό και προτάσεις για την «ορθότερη» λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Στόχος είναι συνήθως να απαλειφθούν ρυθμίσεις που περιορίζουν την κερδοσκοπία στις αγορές. Όπως αποδείχτηκε πρόσφατα, μάλιστα, αρκετοί ευρωβουλευτές προωθούν αυτές τις προτάσεις λέξη προς λέξη, χωρίς να μπουν καν στον κόπο να τις επαναδιατυπώσουν. Το γερμανικό ηλεκτρονικό δίκτυο WDRTVεντόπισε δυο τέτοια περιστατικά που αφορούσαν στο χριστιανοδημοκράτη ευρωβουλευτή Μπούρκ­χαρντ Μπαλζ και στον Μάρκους Φέρμπερ της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU). Και οι δυο κατέθεσαν προτάσεις σχετικά με τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος και την κερδοσκοπία στις χρηματιστηριακές αγορές, οι οποίες περιλαμβάνονταν σε έγγραφα τραπεζικών λόμπι με σχεδόν πανομοιότυπη δια­τύπωση. Όταν, μάλιστα, οι δημοσιογράφοι παρουσίασαν τα σχετικά έγγραφα, ο Μάρκους Φέρμπερ ισχυρίστηκε ότι δεν αντέγραψε αυτός τα κείμενα του λόμπι, αλλά ότι... του έκλεψαν τις ιδέες – παρά το γεγονός ότι η δική του πρόταση προς το Ευρωκοινοβούλιο παρουσιάστηκε ένα μήνα μετά τη σχετική εισήγηση του λόμπι των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων...

H Δημοκρατία σε διατραπεζικό deal

Η εισβολή των τραπεζικών λόμπι στην ΕΕ θα αποτελούσε από μόνη της μια άμεση απειλή για τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών, καθώς υποσκάπτει τη δυνατότητα των περιφερειακών χωρών να προωθήσουν τις θέσεις τους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η κατάσταση, όμως, επιδεινώθηκε τα τελευταία χρόνια, καθώς οι ίδιες οι κυβερνήσεις παρέδωσαν στις τράπεζες ορισμένα από τα σημαντικότερα πόστα του κρατικού μηχανισμού. Ο Γιώργος Βασσάλος χαρακτηρίζει «σκανδαλώδη ιστορία» το γεγονός ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου διόρισε σε θέσεις κομβικές για τη διαχείριση του δημόσιου χρέους πρόσωπα που είχαν προηγούμενη επαγγελματική σχέση με την Goldman Sachs, με κάποιες περιπτώσεις να προκαλούν σάλο στον ευρωπαϊκό Τύπο, όταν η εφημερίδα Monde και αργότερα και ο βρετανικός Independent αποκάλυψαν το ευρύ δίκτυο πρώην και νυν υπαλλήλων της εν λόγω εταιρείας που καταλάμβαναν υψηλά αξιώματα σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Σχολιάζοντας αυτή την κατάσταση στο ντοκιμαντέρ «Debtocracy», ο διάσημος ερευνητής της Libération Ζαν Κατρμέρ σημείωνε ότι «είναι σαν να προσλάβεις έναν κλέφτη να φυλάει το σπίτι σου. Θα σου πουν», συμπλήρωνε ο Γάλλος δημοσιογράφος, «ότι ξέρει τους άλλους κλέφτες κι έτσι μπορεί να σε προστατεύσει καλύτερα. Υπάρχει, όμως, η πιθανότητα μια μέρα που θα φύγεις να κλέψει τα πάντα».

Πολύ λιγότερη δημοσιότητα έχουν λάβει άλλες περιπτώσεις παραγόντων που στην παρούσα φάση μεταπήδησαν από τη θέση του οικονομικού συμβούλου τραπεζών μελών του IIF σε θέσεις κυβερνητικών συμβούλων με δυνατότητα επηρεασμού –λόγω της ιδιό­τητάς τους ως συμβούλων– των πολιτικών αποφάσεων σε υψηλό επίπεδο. Ο Γιώργος Βασσάλος συμπληρώνει ότι αυτοί οι άνθρωποι «πιθανότατα θα επιστρέψουν στη θέση τους όταν η κυβέρνηση Παπαδήμου ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση του PSI».

Για τους παροικούντες τη χρηματοπιστωτική αγορά η επιλογή τέτοιων στελεχών αποτελεί την καλύτερη δυνατή, αφού γνωρίζουν άριστα τη λειτουργία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Ο ερευνητής του CEO, όμως, έχει διαφορετική γνώμη: «Τα μέλη του IIF βρίσκονται στην άλλη πλευρά», μας εξηγεί ο κ. Βασσάλος, «οπότε ο ρόλος τους είναι εξαιρετικά θολός. Δεν ξέρουμε εάν εκπροσωπούν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των Ελλήνων ή τα συμφέροντα των τραπεζών».

Ακόμη, πάντως, κι αν κάποιος απορρίψει τις ανησυχίες που εκφράζουν οργανώσεις όπως το Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών, είναι προφανές ότι οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει οριστικά στην Ευρώπη. Ειδικά, μάλιστα, σε χώρες όπως η Ιταλία και η Ελλάδα το λόμπι των τραπεζών δεν διαπραγματεύεται πλέον με εκλεγμένους πολιτικούς, αλλά με πρώην και νυν στελέχη τραπεζών. Η διαπραγμάτευση του PSI, λοιπόν, αλλά και τόσων άλλων συμφωνιών, που καθορίζουν τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών, θυμίζει περισσότερο «διατραπεζικό deal», παρά άσκηση εθνικής πολιτικής... 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα 2/2/2012

Πηγή: xstefanou.gr

ΠΡΟΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ - Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Γερμανία έχει γίνει πανίσχυρη. Από τότε που η Βρετανία έχει οικονομικά προβλήματα, η γερμανική οικονομία προέκυψε ως η μεγαλύτερη με διαφορά οικονομία της Ευρώπης. Αυτονόητα λοιπόν, κάποιοι αναρωτιούνται αν έχουμε ήδη μπει σε μια περίοδο γερμανικής ηγεμονίας. Πρόσφατα, ο Βρετανός θεωρητικός της στρατηγικής Julian Lindley-French, ανέλυσε το γιατί θεωρεί
απίθανο ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υποστηρίζοντας πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται η Γερμανία να καταστεί ο ηγεμόνας της ΕΕ. Όπως λέει, ο λόγος για την σιγουριά του είναι ότι η Βρετανία ποτέ δεν θα δέχονταν μια γερμανική ηγεσία. Και συνεχίζει, λέγοντας πως οποιαδήποτε απόπειρα του Βερολίνου να αλυσοδέσει το Λονδίνο θα αποτύχει, για τρεις βασικούς λόγους:
Η οικονομική ισχύς της Βρετανίας, ακόμη και μετά την κρίση, θα παραμείνει μεγάλη, και επειδή είναι κυρίως χρηματοπιστωτική και παγκοσμιοποιημένη, η Βρετανία δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να της ασκήσουν την ίδια πίεση που ασκούν στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, και στην Γαλλία.
Για πολιτικούς και ιστορικούς λόγους, η Βρετανία αποτελεί το πολιτικό αντίβαρο στην Γερμανία. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι Γερμανία, κάτι που σημαίνει ότι μερικές χώρες μέλη της ΕΕ θα σπεύσουν προς το Λονδίνο για ασφάλεια, όταν αισθανθούν δυσβάσταχτη την γερμανική πίεση. Η Βρετανία θα το εκμεταλλευτεί αυτό, και ειδικά στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Βρετανία παραμένει στρατιωτικά ισχυρή, σε αντίθεση με την Γερμανία. Από όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, καμία δεν μπορεί να αναλάβει το είδος των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό, που αναλαμβάνει η Βρετανία.  Κανένα άλλο κράτος δεν διαθέτει τόσο ετοιμοπόλεμες και έμπειρες στρατιωτικές δυνάμεις, όπως η Βρετανία. Εδώ και δεκαετίες, οι Βρετανοί στρατιώτες πολεμούν και επιχειρούν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Βρετανία διαθέτει ένα «γεωπολιτικό αποτύπωμα», με στρατιωτικές βάσεις ακόμη και στον Ινδικό Ωκεανό, ή στον Νότιο Ατλαντικό.
Σύμφωνα με τον Lindley-French, το Λονδίνο θα πρέπει να ενισχύσει την ευρωπαϊκή του θέση, μέσα από περαιτέρω συνασπισμούς, προκειμένου να αυξήσει την ισχύ του. Έχει δίκιο. Η Βρετανία θα πρέπει να συνάψει στενότερες στρατιωτικές σχέσεις με τη Γαλλία, την Πολωνία, την Ισπανία, την Ολλανδία, και ιδιαίτερα με τις σκανδιναβικές και βαλτικές χώρες. Η Βαλτική είναι μια κρίσιμη περιοχή για τους γεωπολιτικούς στόχους της Βρετανίας. Μαζί με τις κάτω χώρες, και τον μεσογειακό άξονα Γιβραλτάρ-Κύπρου, η Βαλτική αποτελεί έναν από τους πυλώνες της βρετανικής ισχύος. Αν επιτραπεί σε κάποια άλλη χώρα, π.χ. Ρωσία, να ελέγξει την λεκάνη της Βαλτικής, τότε θα απειληθούν η Βόρεια Θάλασσα, και οι υπόλοιπες θαλάσσιες οδοί της Βρετανίας.
Οι μακροπρόθεσμοι δείκτες (γεωπολιτικοί, οικονομικοί, και πολιτισμικοί) δείχνουν πως το μέλλον βρίσκεται στο πλευρό της Βρετανίας. Μέχρι το 2050, θα αποτελεί την πιο πολυπληθή και εύπορη κοινωνία της ΕΕ, εκτός και αν οι Σκοτσέζοι εθνικιστές καταφέρουν να διχοτομήσουν την χώρα, καθιστώντας την Σκοτία μια βρετανική αποικία. Η Βρετανία θα είναι ένας ισχυρός παράγοντας στην Ευρώπη.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με τον Lindley-French, οι Βρετανοί αποκλείεται να σκεφτούν στρατηγικά όσον αφορά στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, επειδή δεν θέλουν να κόψουν τους δεσμούς τους με τις ΗΠΑ. Η δική μου απάντηση είναι πως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η αδυναμία των ΗΠΑ και της Βρετανίας να αντιληφτούν τι ακριβώς θέλουν, και τι απαιτεί η στενή τους σχέση. Εν ολίγοις, από το τέλος του Β`ΠΠ, η Αμερική, η Αγγλία, και η Γαλλία, αποτελούν τις μεγάλες άγκυρες του δυτικού πολιτισμού. Η στρατιωτική και οικονομική τους δύναμη, υποστηριζόμενη από τα ιδανικά τους (ισονομία, συνταγματικότητα, κλπ) στηρίζει την τρέχουσα ευρωπαϊκή αλλά και παγκόσμια τάξη.
Για να διατηρηθεί αυτό το σύστημα, οι χώρες αυτές έπρεπε να εστιάσουν στην καρδιά της Ευρώπης, να αναμορφώσουν την Γερμανία, και να εμποδίσουν την προέλαση της σοβιετικής Ρωσίας. Σήμερα όμως, που η γεωπολιτική καρδιά του κόσμου στρέφεται προς έναν άλλο άξονα, από την Ινδία, μέσω της Κίνας, προς την Ιαπωνία, θα πρέπει το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής τους.
Χρειάζεται μια νέα εστίαση. Αφού η Αμερική στρέφεται προς τον Ειρηνικό και την Ασία, η Βρετανία θα πρέπει να επικεντρωθεί στην ζώνη της Ευρασίας, διασφαλίζοντας την πρόσβαση των Ευρωπαίων στη τροπική ζώνη του Σουέζ, και του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και στην παγωμένη ζώνη του Ταλίν (προς το Τόκιο), τον υψηλό δηλαδή Βορρά. Για αυτό και το Λονδίνο θα πρέπει να ασκεί επιρροή στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, μέσα από μια αναμορφωμένη και ενισχυμένη ΕΕ, ώστε να κρατηθούν σε απόσταση οι εχθρικές δυνάμεις, και να αποτραπεί μια οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας, που θα θέσει σε κίνδυνο την δημοκρατική ολοκλήρωση της μετά-ψυχροπολεμικής περιόδου.
Και όσο ενισχύεται η Βρετανία, τόσο θα πρέπει να πλησιάζει την Γερμανία (και την Γαλλία), με σκοπό την απάλειψη των όποιων διαφορών, και την επίτευξη μιας συναίνεσης, που θα εμποδίσει την κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για την Δύση, που θα εγγυάται την διατήρηση της ικανότητας της Ευρώπης να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε μια νέα εποχή μεγάλης ισχύος, και που θα διασφαλίζει την προστασία και την ανάπτυξη των ιδανικών της, για χάρη του δυτικού πολιτισμού.

ΠΗΓΗ: europeangeostrategy.ideasoneurope.com

Πηγή

Πηγή: http://ideopigi.blogspot.com/2012/02/blog-post_3692.html#ixzz1mkTSWx00

Γ. Χατζημαρκάκης: "Εκτός ευρώ η Ελλάδα τον Ιούλιο"!

Ο ελληνικής καταγωγής ευρωβουλευτής των Γερμανών Φιλελευθέρων Γιώργος Χατζημαρκάκης μας έχει συνηθίσει να εκφράζει ριζοσπαστικές απόψεις, ή θέσεις που δεν ταυτίζονται με την επικρατούσα άποψη.


Αυτή τη φορά όμως, ο κ. Χατζημαρκάκης έκανε μια αποκάλυψη που προκαλεί σάλο.
Σε συνέντευξη του στο ραδιοφωνικό σταθμό της Κρήτης 9.84, ο κ.Χατζημαρκάκης αποκάλυψε ότι το σχέδιο των δανειστών της χώρας προβλέπει την διατήρηση της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ μέχρι και τον Ιούλιο προκειμένου να μην καταρρεύσει η Ευρωζώνη, αφού τυχόν πτώχευση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει κι άλλες χώρες.

Ο Γερμανός ευρωβουλευτής επεσήμανε πως αφού οι δανειστές μας εξασφαλίσουν μέσω ενός νέου μηχανισμού ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να τους μολύνει θα την αφήσουν στην τύχη της. «Μετά ο Θεός να βάλει το χέρι του» είπε χαρακτηριστικά.

Σε περίπτωση που η άποψη του κ. Χατζημαρκάκη ισχύει, τότε αποκτά άλλη διάσταση η πρόσφατη υπαινικτική δήλωση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Γερμανία είναι τώρα πολύ περισσότερο προετοιμασμένες για το ενδεχόμενο πιθανής αποτυχίας του ελληνικού προγράμματος.

.protothema.

«Είμαστε όλοι Έλληνες», φωνάζουν οι Ευρωπαίοι το Σάββατο

«Ο ελληνικός λαός χρειάζεται διεθνή αλληλεγγύη και ζητούν την υποστήριξή μας. Ας απαντήσουμε στο κάλεσμά τους. Είμαστε όλοι Έλληνες!»

Με το σύνθημα «Είμαστε όλοι Έλληνες» αύριο Σάββατο οργανώνεται η μεγαλύτερη κινητοποιήση συμπαράστασης και αλληλεγγύης στην Ελλάδα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Το διαδικτυακό κάλεσμα απευθύνεται στο διεθνές κοινό με αφορμή την οικονομική κρίση και τα οξύτατα προβλήματα στην ελληνική κοινωνία.

Οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας αναμένεται να πραγματοποιηθούν στις 14:00 έξω από τις ελληνικές πρεσβείες και τα προξενεία σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης από το Παρίσι ως τη Ρώμη κι από το Ντίσελντορφ ως τη Μαδρίτη. Αντίστοιχη κινητοποίηση προγραμματίζεται ακόμη και στη Νέα Υόρκη το Σάββατο στο πάρκο Ζουκότι όπου επί μήνες είχαν κατασκηνώσει τα μέλη του κινήματος Occupy New York.

Τα κοινωνικά δίκτυα με το σύνθημα...

Διαβάστε περισσότερα »

AridaiaNews

Die Zeit: Η Μέρκελ οδηγεί την Ευρώπη στην διάλυση

Νέα τροπή παίρνει το «θρίλερ» για την χορήγηση ή όχι του νέου πακέτου βοήθειας στην Ελλάδα μετά τους ενδοιασμούς του Eurogroup για το αν η χώρα θα υλοποιήσει όντως το σχέδιο λιτότητας που εγκρίθηκε εν όψει της νέας δόσης. Είναι γεγονός, ωστόσο, πως η χώρα δεν έχει ανάγκη από νέες περικοπές οι οποίες εντείνουν τελικά την ύφεση αλλά από πραγματικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα δώσουν ώθηση στην οικονομία της.


Μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων γίνεται όλο και πιο εμφανής, με τη Γερμανία από τη μία να έχει αυξήσει τις εξαγωγές της στο ποσό –ρεκόρ του 1δις ευρώ, παράλληλα με την αύξηση των φορολογικών εσόδων και την μείωση της ανεργίας.

Από την άλλη, μία εντελώς διαφορετική εικόνα παρουσιάζεται στην ελληνική πραγματικότητα, με τη χώρα να έχει αποδεχτεί μία σειρά επαχθών μέτρων και ενός πολύ αυστηρού πλάνου λιτότητας από την Τρόικα, με περαιτέρω μείωση των μισθών κατά 20-30% και 150.000 απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα μέχρι το 2015. Την ίδια στιγμή, η ύφεση στην οικονομία θα φτάσει φέτος το 8% και η δαμόκλειος σπάθη της χρεοκοπίας είναι διαρκώς υπαρκτή.

Η χορήγηση του δεύτερου πακέτου διάσωσης 130δις ευρώ φαίνεται να αναβάλλεται διαρκώς, εξαιτίας της αμφιβολίας των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης για το κατά πόσο η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, καθώς οι ήδη επιβεβλημένες περικοπές είναι μάλλον ατελέσφορες και η υπομονή των πολιτών εξαντλείται οδηγώντας τους σε σθεναρή αντίσταση ενάντια στα όποια σχέδια για ένα ακόμα κύμα εξαθλίωσης.

Το ερώτημα βέβαια είναι εάν η προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης συνίσταται στο χάσμα ενός πλούσιου Βορρά και ενός μίζερου Νότου που διαρκώς μεγαλώνει, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα ελπίδα βελτίωσης της κατάστασης.

Την ίδια ώρα που στη Γερμανία συζητείται έντονα η μείωση της φορολογίας, ένα αρνητικό κλίμα διαμορφώνεται εναντίον της καθώς η ευημερία των γερμανικών επιχειρήσεων οφείλεται στις εξαγωγές τους σε βάρος των πιο αδύναμων χωρών. Ποιός, όμως στο μέλλον θα είναι σε θέση να αγοράζει γερμανικά προϊόντα; Επίσης σε ένα ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας θα κόστιζε δισεκατομμύρια ευρώ στις γερμανικές τράπεζες, ποσό το οποίο θα βάρυνε τότε τον Γερμανό φορολογούμενο.

Μία πιθανή επιστροφή στο γερμανικό μάρκο θα σήμαινε μια αύξηση της τάξεως του 40% στις τιμές των γερμανικών προϊόντων προμηνύοντας μια ισχυρή επίθεση κατά του εξαγωγικού μοντέλου της χώρας.

Η Ευρώπη των λαών δεν ταυτίζεται επ΄ουδενί με την Ευρώπη την μεγάλων χρηματοπιστωτικών funds και της Άνγκελα Μέρκελ, η τακτική των οποίων οδηγεί περισσότερο στη διάλυσή της παρά στην ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι αυτό που χρειάζονται χώρες σαν την Ελλάδα είναι η αλληλεγγύη των εταίρων και ένα πρόγραμμα διαγραφής των χρεών της σε συνδυασμό με ένα αναπτυξιακό σχέδιο αντί για ένα φαύλο κύκλο συνεχών περικοπών. Ένα τέτοιο σχέδιο θα έβγαζε τη χώρα από το τέλμα σε ορίζοντα κάποιων ετών, και παράλληλα θα λειτουργούσε προς επίρρωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου των λαών της Ευρώπης, με μέσο την αλληλεγγύη και στόχο την τελική πολιτική ενοποίηση.

Ο Γιώργος Πρεβελάκης διερωτάται στην γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» κατά πόσον συνέβαλε ή όχι ο οικονομικός τακτικισμός της υπόλοιπης Ευρώπης στην τελμάτωση της ελληνικής οικονομίας, την γιγαντοποίηση του Κράτους, τη διαφθορά και την έλλειψη ανταγωνιστικότητας. Οι εισαγωγές πολυτελών αυτοκινήτων , για παράδειγμα, δεν ήταν μία κατάσταση που υπερευνοήθηκε από τα μεγάλα εξαγωγικά λόμπι τέτοιων αυτοκινήτων; Αναντίρρητα οι συμφωνίες που τροφοδότησαν τις υπερκαταναλωτικές συνήθειες των Ελλήνων ήταν διμερείς και επωφελείς αρκετά για τους ευρωπαίους εξαγωγείς.

Αυτό που δεν λαμβάνεται υπόψη από την Δύση κατά τον Πρεβελάκη είναι η ισχυρή αντιστασιακή ιδιοσυστασία των Ελλήνων η οποία κλιμακούμενη και διογκούμενη θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία νέου είδους Αραβική Άνοιξη.

Πηγή: Die Zeit

Επιμέλεια: Γρηγόρης Καυκιάς

tvxs.gr

Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να χρεοκοπήσει...

Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να χρεοκοπήσει...

Πριν από δύο χρόνια οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολιτικοί πίστευαν ακόμη ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει. Δεν διέθεταν καμία εμπειρία στη διαχείριση μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Και δεν συμβουλεύτηκαν τους σχεδιαστές πολιτικής που προέρχονταν από άλλα μέρη του κόσμου οι οποίοι είχαν διαχειριστεί ανάλογες κρίσεις κατά τις παρελθούσες δεκαετίες. Έτσι, έμπλεοι άγνοιας και αλαζονείας, κατέληξαν να επαναλάβουν τα λάθη των άλλων. Θεώρησαν ότι αυτοί ήταν οι έξυπνοι και...
κατέληξαν στην πρόταση περί ‘επεκτατικής δημοσιονομικής σύσφιξης’. Και πίστεψαν ότι η εθελοντική συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο ελληνικό χρέος, το λεγόμενο PSI, πράγματι θα βοηθούσε.
Αφού δεν κατάφεραν να διδαχτούν από τα λάθη των άλλων, τώρα πλέον ορισμένοι Ευρωπαίοι αρχίζουν να διδάσκονται από τα δικά τους λάθη. Σε κάποιες πρωτεύουσες του ευρωπαϊκού Βορρά οι σχεδιαστές πολιτικής αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι το ελληνικό πρόγραμμα είναι μια παταγώδης αποτυχία. Έχουν χάσει πια την εμπιστοσύνη τους στους Έλληνες πολιτικούς. Και τη στιγμή που η Ελλάδα εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο ύφεσης και είναι ηλίου φαεινότερο ότι το ελληνικό ΑΕΠ θα μειωθεί ξανά φέτος υπό την επιρροή των νέων μέτρων λιτότητας, εκείνοι ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν την Ελλάδα. 
Καθώς όμως αποφεύγουν εγγενώς τους κινδύνους, τείνουν να κολλάνε στις διαδικασίες. Νιώθουν ότι πρέπει να παριστάνουν ότι παίρνουν στα σοβαρά το νέο ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας και ταυτόχρονα να δίνουν την εντύπωση ότι νοιάζονται για τα συμφέροντα των δικών τους φορολογουμένων. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου κατέληξαν σε μια συμφωνία που, τουλάχιστον τυπικά, ικανοποιεί τα αιτήματα των Ευρωπαίων Υπουργών Οικονομικών. Το ελληνικό Κοινοβούλιο την ενέκρινε. Οι Υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης την αποδέχτηκαν. Σε μια άλλη χωριστή διαδικασία, οι ομολογιούχοι της Ελλάδας κατέληξαν επίσης σε συμφωνία για το PSI. 
Υπάρχει βεβαίως το εμπόδιο του γερμανικού Κοινοβουλίου που θα μπορούσε να εκτροχιάσει τη συμφωνία καθώς η κοινή γνώμη στη Γερμανία καθίσταται όλο και πιο νευρική στην προοπτική ενός ακόμη μάταιου ελληνικού προγράμματος ύψους 130 δις ευρώ. Το πιθανότερο πάντως είναι ότι το ελληνικό πρόγραμμα στο τέλος θα εγκριθεί. Θα ακολουθήσει μια περίοδος γαλήνης και μετά από μερικούς μήνες θα γίνει σαφές ότι οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις των Ελλήνων απλά επιδείνωσαν την ύφεση. Οι Ευρωπαίοι σχεδιαστές πολιτικής θα ανακαλύψουν επίσης ότι μέσα σε ένα τόσο οικτρό οικονομικό περιβάλλον ακόμα και οι νέοι περιορισμένοι στόχοι για τις ιδιωτικοποιήσεις εταιρειών και συμμετοχών του ελληνικού δημοσίου δεν έχουν κανένα στοιχείο ρεαλισμού. Το ελληνικό ΑΕΠ μειώθηκε κατά 6.8% το 2011 και θα συνεχίσει την πτώση του με ανάλογους ρυθμούς, ανεξαρτήτως των ευρωπαϊκών ανακοινώσεων, και το 2012. Πριν περάσει πολύς καιρός θα έρθει ένας γύρος ‘κουρεμάτων’. 
Κι αυτό δεν είναι καν το πιο απαισιόδοξο σενάριο. Το σενάριο αυτό υποθέτει πως οι Έλληνες πολιτικοί θα στηρίξουν ως επί το πλείστον τη νέα συμφωνία. Αλλά με τις απεργίες και τις παραιτήσεις υπουργών που συνόδευσαν την έγκριση του δευτέρου μνημονίου, δεν ξέρουμε αν ο ηγέτης της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, που είναι ο πιο πιθανός νικητής των εκλογών του Απριλίου, θα ακολουθήσει την παρούσα στρατηγική. Από πολιτική σκοπιά αυτό είναι πολύ αμφίβολο. Για ένα νέο πρωθυπουργό που έχει μπροστά του μια τετραετή θητεία είναι μεγάλος ο πειρασμός να τραβήξει το καλώδιο και να ρίξει όλες τις ευθύνες στους προκατόχους του. Στη συνέχεια θα έχει τέσσερα χρόνια για να ανοικοδομήσει την Ελλάδα από τα συντρίμμια της εξόδου από το ευρώ. Στην πραγματικότητα θα ήταν πολιτικά πολύ πιο επικίνδυνο για τον Αντώνη Σαμαρά να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα που και ο ίδιος λέει ότι δεν θα έχει αποτελέσματα και να κρατήσει την Ελλάδα σε ύφεση για ολόκληρη την τετραετία της θητείας του ή και πέρα από αυτήν από το να τα τινάξει όλα στον αέρα. 
Αλλά προς χάριν του επιχειρήματος, ας υποθέσουμε ότι ο αρχηγός της ΝΔ παραμένει πιστός στο πρόγραμμα και αποφεύγεται η παγίδα του χρέους. Ότι όλα στην Ελλάδα πηγαίνουν όπως επισήμως σχεδιάστηκαν. Θα είναι αυτό το τέλος της ελληνικής κρίσης; Σε αυτή την περίπτωση ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ της Ελλάδας θα έπρεπε να πέσει από το σημερινό 160% σε 120% του ΑΕΠ ως το τέλος της δεκαετίας. 
Αλλά κι αυτό το νούμερο είναι πολύ μεγάλο. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι ο στόχος του 120% οφείλεται σε πολιτική επιλογή και δεν έχει καμία οικονομική λογική. Δεν είναι τυχαίο που αυτός είναι ο λόγος του ιταλικού χρέους. Αν το 120% είναι βιώσιμο για την Ελλάδα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι το ίδιο ισχύει και για την Ιταλία. 
Αλλά οι δυο οικονομίες διαφέρουν πάρα πολύ. Στην Ελλάδα η οικονομία έχει καταρρεύσει. Για να ανοικοδομηθεί χρειάζεται μια λειτουργική οικονομική υποδομή, μια σύγχρονη αγορά απασχόλησης και ένα λιγότερο πελατειακό πολιτικό σύστημα. Μόνο αν γίνουν όλα αυτά θα αρχίσουν να εμπιστεύονται ξανά την Ελλάδα οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Αλλά όλα αυτά μπορεί να πάρουν ολόκληρες δεκαετίες. 
Επομένως, ακόμη και στην απίθανη περίπτωση όπου όλα πάνε κατά το σχέδιο, η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη. Κανονικά το ελληνικό χρέος θα έπρεπε να μειωθεί σε πολύ πιο χαμηλά επίπεδα – κοντά στο 60% – για να έχει η χώρα κάποιες πιθανότητες να βγει απ’ την κρίση. Τα ποσοστά αυτά όμως σημαίνουν ότι πρέπει να γίνουν διαγραφές στο μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Ελλάδας που βρίσκεται στα χέρια των ξένων πιστωτών, δηλαδή και στο χρέος του επίσημου τομέα. 
Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι θα ήταν καλύτερα αν οι Ευρωπαίοι έδιωχναν πλέον την Ελλάδα από την Ευρωζώνη και χρησιμοποιούσαν αυτά τα κεφάλαια για να σώσουν την Πορτογαλία. Αυτό είναι λάθος. Το καλύτερο θα ήταν να αναγνωριστεί η οικτρή κατάσταση και των δύο αυτών χωρών, να τους επιτραπεί να χρεοκοπήσουν μέσα στη νομισματική ένωση και στη συνέχεια να σχηματιστεί ένα πραγματικά μεγάλο ταμείο διάσωσης για να βοηθήσει την ανοικοδόμησή τους και στην προστασία των υπόλοιπων κρατών μελών. 
Αυτό το σχέδιο θα στοιχίσει πανάκριβα. Αλλά το να αγνοήσουμε την πραγματικότητα για άλλα δύο χρόνια, θα είναι καταστροφικό.

Press-gr-sofokleous10.gr