Οι Άγγλοι δεν μπορούν να κρύψουν την αγάπη τους για τους Έλληνες...

Δεν θέλω να φανταστώ τι θα έγραφαν οι Ελληναράδες Πατριωτικότεροι Πατριώτες , ΑΝ αυτές οι διαφημίσεις ήταν για κάποιοΓερμανικό περιοδικό και είχαν γεμίσει τα Γερμανικάτρένα...

Ευτυχώς (για τους Ναζί...) που αυτές οι ΔΥΣΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣπινακίδες η επιγραφή "Most Germans own a second property. It’s called Greece." βρίσκονται σε ΟΛΑ τα Αγγλικά τρένα και "Διαφημίζουν" ένα αγγλικό περιοδικό το Spectator...

Θα έπρεπε ίσως , άν όχι το επίσημο κράτος, κάποιος Ελληνικός οργανισμός (π.χ οΕΟΤ) να κάνει ΑΓΩΓΗ στο περιοδικό για Συκοφαντική Δυσφήμιση ...

Είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι η χώρα θα αποσπάσει ΣΗΜΑΝΤΙΚΟποσό από τους ΑΙΣΧΡΟΥΣτύπους που αυτοαποκαλούνται "διαφημιστές" , και συγχρόνως θα έδινε το μήνυμα ότι πλακίτσες , αστειάκια , και εξευτελισμός εις βάρος μίας χώρας δεν μπορεί να γίνεταιατιμωριτί ...

Βλέποντας αυτές τις "διαφημίσεις" μου γεννάται άλλη μία απορία: Οι διπλωμάτες μας στην Αγγλία (και στις λοιπές χώρες γενικά...) ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ το τι γίνεται και πράττεται υπέρ η κατά της χώρας μας εκεί όπου τους έχουμε στείλει (ακριβοπληρώνοντας τους...) , ή κάνουν την ζωή τους ΑΔΙΑΦΟΡΟΝΤΑΣ για τα πάντα;;

Έχουν κάνει ΚΑΤΙ (μιαδιαμαρτυρία έστω...) για ναΚΑΤΕΒΟΥΝ αυτές οι πινακίδες από τα Αγγλικά τρένα ή ακόμα οι χρήστες των τρένων βλέπουν τονεξευτελισμό της Ελλάδας και χαμογελούν ;;;

Το Υπ. Εξωτερικών θα πρέπει ΣΗΜΕΡΑ κιόλας να δράσει...

Αν συνεχισθεί αυτή η αδιαφορία , ας μήν παραξενευτεί κανείς που ο τουρισμός θα μειωθεί φέτος τόσο , όσο καμία προηγούμενη χρονιά...

http://antilogos-gr.blogspot.com 

ΠΡΟΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ - Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Γερμανία έχει γίνει πανίσχυρη. Από τότε που η Βρετανία έχει οικονομικά προβλήματα, η γερμανική οικονομία προέκυψε ως η μεγαλύτερη με διαφορά οικονομία της Ευρώπης. Αυτονόητα λοιπόν, κάποιοι αναρωτιούνται αν έχουμε ήδη μπει σε μια περίοδο γερμανικής ηγεμονίας. Πρόσφατα, ο Βρετανός θεωρητικός της στρατηγικής Julian Lindley-French, ανέλυσε το γιατί θεωρεί
απίθανο ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υποστηρίζοντας πως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται η Γερμανία να καταστεί ο ηγεμόνας της ΕΕ. Όπως λέει, ο λόγος για την σιγουριά του είναι ότι η Βρετανία ποτέ δεν θα δέχονταν μια γερμανική ηγεσία. Και συνεχίζει, λέγοντας πως οποιαδήποτε απόπειρα του Βερολίνου να αλυσοδέσει το Λονδίνο θα αποτύχει, για τρεις βασικούς λόγους:
Η οικονομική ισχύς της Βρετανίας, ακόμη και μετά την κρίση, θα παραμείνει μεγάλη, και επειδή είναι κυρίως χρηματοπιστωτική και παγκοσμιοποιημένη, η Βρετανία δεν θα επιτρέψει στους Γερμανούς να της ασκήσουν την ίδια πίεση που ασκούν στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, και στην Γαλλία.
Για πολιτικούς και ιστορικούς λόγους, η Βρετανία αποτελεί το πολιτικό αντίβαρο στην Γερμανία. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι Γερμανία, κάτι που σημαίνει ότι μερικές χώρες μέλη της ΕΕ θα σπεύσουν προς το Λονδίνο για ασφάλεια, όταν αισθανθούν δυσβάσταχτη την γερμανική πίεση. Η Βρετανία θα το εκμεταλλευτεί αυτό, και ειδικά στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η Βρετανία παραμένει στρατιωτικά ισχυρή, σε αντίθεση με την Γερμανία. Από όλες τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, καμία δεν μπορεί να αναλάβει το είδος των στρατιωτικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό, που αναλαμβάνει η Βρετανία.  Κανένα άλλο κράτος δεν διαθέτει τόσο ετοιμοπόλεμες και έμπειρες στρατιωτικές δυνάμεις, όπως η Βρετανία. Εδώ και δεκαετίες, οι Βρετανοί στρατιώτες πολεμούν και επιχειρούν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Βρετανία διαθέτει ένα «γεωπολιτικό αποτύπωμα», με στρατιωτικές βάσεις ακόμη και στον Ινδικό Ωκεανό, ή στον Νότιο Ατλαντικό.
Σύμφωνα με τον Lindley-French, το Λονδίνο θα πρέπει να ενισχύσει την ευρωπαϊκή του θέση, μέσα από περαιτέρω συνασπισμούς, προκειμένου να αυξήσει την ισχύ του. Έχει δίκιο. Η Βρετανία θα πρέπει να συνάψει στενότερες στρατιωτικές σχέσεις με τη Γαλλία, την Πολωνία, την Ισπανία, την Ολλανδία, και ιδιαίτερα με τις σκανδιναβικές και βαλτικές χώρες. Η Βαλτική είναι μια κρίσιμη περιοχή για τους γεωπολιτικούς στόχους της Βρετανίας. Μαζί με τις κάτω χώρες, και τον μεσογειακό άξονα Γιβραλτάρ-Κύπρου, η Βαλτική αποτελεί έναν από τους πυλώνες της βρετανικής ισχύος. Αν επιτραπεί σε κάποια άλλη χώρα, π.χ. Ρωσία, να ελέγξει την λεκάνη της Βαλτικής, τότε θα απειληθούν η Βόρεια Θάλασσα, και οι υπόλοιπες θαλάσσιες οδοί της Βρετανίας.
Οι μακροπρόθεσμοι δείκτες (γεωπολιτικοί, οικονομικοί, και πολιτισμικοί) δείχνουν πως το μέλλον βρίσκεται στο πλευρό της Βρετανίας. Μέχρι το 2050, θα αποτελεί την πιο πολυπληθή και εύπορη κοινωνία της ΕΕ, εκτός και αν οι Σκοτσέζοι εθνικιστές καταφέρουν να διχοτομήσουν την χώρα, καθιστώντας την Σκοτία μια βρετανική αποικία. Η Βρετανία θα είναι ένας ισχυρός παράγοντας στην Ευρώπη.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με τον Lindley-French, οι Βρετανοί αποκλείεται να σκεφτούν στρατηγικά όσον αφορά στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, επειδή δεν θέλουν να κόψουν τους δεσμούς τους με τις ΗΠΑ. Η δική μου απάντηση είναι πως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η αδυναμία των ΗΠΑ και της Βρετανίας να αντιληφτούν τι ακριβώς θέλουν, και τι απαιτεί η στενή τους σχέση. Εν ολίγοις, από το τέλος του Β`ΠΠ, η Αμερική, η Αγγλία, και η Γαλλία, αποτελούν τις μεγάλες άγκυρες του δυτικού πολιτισμού. Η στρατιωτική και οικονομική τους δύναμη, υποστηριζόμενη από τα ιδανικά τους (ισονομία, συνταγματικότητα, κλπ) στηρίζει την τρέχουσα ευρωπαϊκή αλλά και παγκόσμια τάξη.
Για να διατηρηθεί αυτό το σύστημα, οι χώρες αυτές έπρεπε να εστιάσουν στην καρδιά της Ευρώπης, να αναμορφώσουν την Γερμανία, και να εμποδίσουν την προέλαση της σοβιετικής Ρωσίας. Σήμερα όμως, που η γεωπολιτική καρδιά του κόσμου στρέφεται προς έναν άλλο άξονα, από την Ινδία, μέσω της Κίνας, προς την Ιαπωνία, θα πρέπει το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής τους.
Χρειάζεται μια νέα εστίαση. Αφού η Αμερική στρέφεται προς τον Ειρηνικό και την Ασία, η Βρετανία θα πρέπει να επικεντρωθεί στην ζώνη της Ευρασίας, διασφαλίζοντας την πρόσβαση των Ευρωπαίων στη τροπική ζώνη του Σουέζ, και του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και στην παγωμένη ζώνη του Ταλίν (προς το Τόκιο), τον υψηλό δηλαδή Βορρά. Για αυτό και το Λονδίνο θα πρέπει να ασκεί επιρροή στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, μέσα από μια αναμορφωμένη και ενισχυμένη ΕΕ, ώστε να κρατηθούν σε απόσταση οι εχθρικές δυνάμεις, και να αποτραπεί μια οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας, που θα θέσει σε κίνδυνο την δημοκρατική ολοκλήρωση της μετά-ψυχροπολεμικής περιόδου.
Και όσο ενισχύεται η Βρετανία, τόσο θα πρέπει να πλησιάζει την Γερμανία (και την Γαλλία), με σκοπό την απάλειψη των όποιων διαφορών, και την επίτευξη μιας συναίνεσης, που θα εμποδίσει την κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για την Δύση, που θα εγγυάται την διατήρηση της ικανότητας της Ευρώπης να υπερασπιστεί τον εαυτό της σε μια νέα εποχή μεγάλης ισχύος, και που θα διασφαλίζει την προστασία και την ανάπτυξη των ιδανικών της, για χάρη του δυτικού πολιτισμού.

ΠΗΓΗ: europeangeostrategy.ideasoneurope.com

Πηγή

Πηγή: http://ideopigi.blogspot.com/2012/02/blog-post_3692.html#ixzz1mkTSWx00

«Γίνε Έλληνας για μια βδομάδα» ΕΧΟΥΜΕ ΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΚΑΚΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΩΝ ΑΛΛΩΝ ''ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ'' ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ

Εντύπωση δημιουργεί η προβολή ενός νέου ριάλιτι από τη βρετανική τηλεόραση, σύμφωνα το οποίο τρεις οικογένειες θα δοκιμάσουν να ζήσουν...
σαν Έλληνες και να δείξουν πώς έφθασε η χώρα μας στο χείλος του γκρεμού. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου του Channel 4, οι Βρετανοί που θα συμμετάσχουν θα βιώσουν τη φορολογία, τις συντάξεις αλλά και τις εργασιακές πρακτικές που τελικά επέφεραν την οικονομική κρίση και οδήγησαν στην επιβολή αυστηρών μέτρων λιτότητας προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα και να δοθεί το πακέτο διάσωσης από την Ευρώπη.

Ένας 54χρονος Βρετανός κομμωτής ανακαλύπτει – όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται – τη γενναιοδωρία του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος που ακόμη επιτρέπει σε κομμωτές, ζαχαροπλάστες, ραδιοφωνικούς παραγωγούς και επαγγελματίες 600 ειδικοτήτων να παίρνουν σύνταξη στα 53 τους χρόνια με το 90% του μισθού τους κι αυτό γιατί ανήκουν στα βαρέα κι ανθυγιεινά.

Ένας οδηγός λεωφορείου επωφελείται των κρατικών ευεργετημάτων εργαζόμενος σε δημόσια υπηρεσία, όπου οι οδηγοί λεωφορείων παίρνουν διπλάσιο μισθό κατά μέσο όρο από τον μισθό των υπόλοιπων Ελλήνων εργαζομένων και λαμβάνουν έξτρα επιδόματα αν προσέλθουν νωρίτερα στην εργασία τους και για να ελέγχουν τα ακυρωμένα εισιτήρια επιβατών.

Επίσης, ένας Βρετανός χειρουργός χαίρεται να ανακαλύψει τον ελληνικό τρόπο καταβολής φόρων ώστε να μετατρέψει το εισόδημά του.

Στο δελτίο Τύπου επισημαίνεται ότι η προσωπική ιστορία των τριών οικογενειών διανθίζεται με τις συνεντεύξεις ειδικών σε «κόλπα» φοροδιαφυγής, διαφθοράς και κακοδιαχείριση που οδήγησαν στην καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας.

tromaktiko

David Harvey: Ο άγριος καπιταλισμός βγαίνει στους δρόμους...

Από το ilesxi.wordpress.com

Το συγκεκριμένο άρθρo γράφτηκε στις 11/8/2011 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch υπό τον τίτλο “Feral Capitalism Hits the Streets”.
‘Feral’ είναι η λέξη την οποία επέλεξαν τα Βρετανικά ΜΜΕ για να χαρακτηρίσουν τους νεαρούς ταραξίες. Σημαίνει ‘άγριος’, ‘όχι εξημερωμένος’, ‘απολίτιστος’ και γειτνιάζει με τη λέξη ‘savage’. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί κι ο David Harvey ως ραχοκοκκαλιά του κειμένου του, με διαφορετικά συμφραζόμενα κάθε φορά, για να...
μας βοηθήσει να δούμε πιο καθαρά πως οι ταραξίες «κάνουν μονάχα ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι». Για να μη χάσουμε τον ‘μίτο της Αριάδνης’, στη μετάφραση επιλέχθηκε μια και μοναδική απόδοση της λέξης ‘feral’: ‘άγριος’.
‘Μηδενιστές και άγριους έφηβους’ τους αποκάλεσε η Daily Mail: 
οι τρελοί έφηβοι από κάθε κοινωνικό στρώμα που ξεχύθηκαν στους δρόμους, άμυαλοι και απελπισμένοι, εκτοξεύοντας τούβλα, πέτρες και μπουκάλια στους μπάτσους ενόσω λεηλατούσαν από τη μια και βάζανε φωτιά από την άλλη, και οδήγησαν τις αρχές σε ένα χαρωπό κυνηγητό, όπου αυτές δεν ήξεραν ποιον να πρωτοπιάσουν, καθώς χαραζόταν με tweets η πορεία από τον έναν στρατηγικό στόχο στον άλλον.

Η λέξη ‘άγριοι’ με χτύπησε σαν αστροπελέκι. Μου θύμισε το πώς απεικονίζονταν οι κομμουνάροι στο Παρίσι το 1871, σαν άγρια θηρία, σαν ύαινες, που τους άξιζε να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της ιερότητας της ιδιωτικής περιουσίας, της ηθικότητας, της θρησκείας και της οικογένειας. Όμως μετά, η λέξη μου έφερε στο μυαλό έναν άλλο συνειρμό: την επίθεση στα ‘άγρια ΜΜΕ’ από τον  Tony Blair, ο οποίος είχε βολευτεί τόσο καιρό στην αριστερή τσέπη του Rupert Murdoch εως ότου αργότερα αντικαταστάθηκε, όταν ο Murdoch έχωσε το χέρι στη δεξιά του τσέπη για να τραβήξει τον David Cameron.

Θα υπάρξουν φυσικά οι συνηθισμένες υστερικές συζητήσεις ανάμεσα σε όσους ρέπουν στην θέαση των ταραχών ως ζήτημα καθαρής, αχαλίνωτης και αδικαιολόγητης εγκληματικότητας, και όσους ανυπομονούν να θέσουν τα γεγονότα στα πλαίσια των συμφραζομένων της κακής αστυνόμευσης, του συνεχιζόμενου ρατσισμού, της αδικαιολόγητης δίωξης των νεαρών και των μειονοτήτων, της μαζικής ανεργίας των νέων, της ακμάζουσας κοινωνικής αποστέρησης και της βλακώδους πολιτικής λιτότητας που δεν έχει να κάνει με τα οικονομικά αλλά με τη διαιώνιση και την παγίωση προσωπικού πλούτου και δύναμης. Μερικοί μπορεί ακόμα και να υπερθεματίσουν καταδικάζοντας τις κενές νοήματος, αλλοτριωτικές ιδιότητες τόσων επαγγελμάτων και τόσο μεγάλου μέρους της καθημερινής ζωής εν μέσω τεράστιων αλλά ανισομερώς κατανεμημένων δυνατοτήτων άνθησης του ανθρώπου.
Αν είμαστε τυχεροί, θα έχουμε επιτροπές και αναφορές που θα ξαναματαλένε ό,τι ειπώθηκε για το Brixton και το Toxteth στα χρόνια της Thatcher. Λέω ‘τυχεροί’  επειδή τα άγρια ένστικτα του τωρινού Πρωθυπουργού μοιάζουν περισσότερο εναρμονισμένα με τα κανόνια νερού, τα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες όσο κάνει υποκριτικά από καθέδρας κήρυγμα για την απώλεια του ηθικού προσανατολισμού, την παρακμή των καλών τρόπων συμπεριφοράς και τον θλιβερό εκφυλισμό των οικογενειακών αξιών και της πειθαρχίας μεταξύ των πλανημένων νεολαίων.
Όμως, το πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου ο καπιταλισμός ο ίδιος έχει εξαγριωθεί ανεξέλεγκτα. Άγριοι πολιτικοί κλέβουν στα έξοδά τους, άγριοι τραπεζίτες κουρσεύουν το δημόσιο κορβανά, Γενικοί Διευθυντές, διαχειριστές των hedge funds και ιδιοφυΐες των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων  λεηλατούν τον πλούτο του κόσμου, τηλεφωνικές και πιστωτικές εταιρίες φορτώνουν τους λογαριασμούς ολονών με μυστήριες χρεώσεις, καταστηματάρχες αισχροκερδούν, και με το παραμικρό απατεώνες και κομπιναδόροι στήνουν παπατζιλίκια στα υψηλότερα κλιμάκια του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου.
Η πολιτική οικονομία της μαζικής ανέχειας, των αρπακτικών πρακτικών που μοιάζουν με ληστεία μέρα μεσημέρι, ιδιαίτερα των φτωχών και τρωτών, των άδολων και των νομικά απροστάτευτων, αποτελεί την ημερήσια διάταξη. Πιστεύει κανείς ότι είναι δυνατό να βρεθεί πια ένας τίμιος καπιταλιστής, ένας τίμιος τραπεζίτης, ένας τίμιος πολιτικός, ένας τίμιος καταστηματάρχης ή ένας τίμιος αστυνομικός διευθυντής; Ναι, υπάρχουν. Όμως, μονάχα ως μια μειοψηφία που όλοι οι άλλοι την θεωρούν ηλίθια. Βάλε μυαλό. Βγάλε Εύκολα Κέρδη. Εξαπάτησε και κλέψε! Οι πιθανότητες να πιαστείς είναι μικρές. Και, εν πάσει περιπτώσει, υπάρχουν πολλοί τρόποι να θωρακίσεις τον προσωπικό πλούτο απέναντι στα κόστη της εταιρικής αδικοπραγία.
Αυτό που θα πω ίσως σοκάρει. Οι περισσότεροι από εμάς δεν το βλέπουμε επειδή δεν θέλουμε. Σίγουρα κανένας πολιτικός δεν τολμά να το πει και ο Τύπος θα το τύπωνε μόνο για να ‘θάψει’ αυτόν που το ‘πε. Αλλά φαντάζομαι πως κάθε ταραξίας στους δρόμους γνωρίζει ακριβώς τι εννοώ. Κάνουν μονάχα ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι, αν και με διαφορετικό τρόπο – πιο κραυγαλέα και εξόφθαλμα στους δρόμους. Ο Θατσερισμός αποδέσμευσε τα άγρια ένστικτα του καπιταλισμού (τα ‘ζωικά πνεύματα’ του επιχειρηματία όπως σεμνότυφα τα ονόμασαν) και έκτοτε τίποτα δεν έχει εμφανιστεί για να τα χαλιναγωγήσει. Σπάστα και κάψτα [slash and burn] είναι τώρα το απροκάλυπτο σύνθημα των κυρίαρχων τάξεων, παντού πάνω-κάτω.
Αυτή είναι η νέα κανονικότητα στην οποίο ζούμε.  Με αυτό θα έπρεπε να ασχοληθεί η επόμενη μεγάλη επιτροπή διερεύνησης. Όλοι, όχι μόνο οι ταραξίες, θα έπρεπε να απολογηθούν. Ο άγριος καπιταλισμός θα έπρεπε να δικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και εγκλήματα κατά της φύσης.
Δυστυχώς, αυτό είναι που τούτοι οι άμυαλοι ταραξίες δεν μπορούν να δουν ή να απαιτήσουν. Όλα συνωμοτούν στο να αποτρέψουν κι εμάς να το δούμε και να το απαιτήσουμε. Γι’ αυτό η πολιτική εξουσία φορά με τόση βιάση τα ιμάτια της αφ’ υψηλού ηθικότητας και της υποκριτικής επιχειρηματολογίας· ώστε κανείς να μη μπορέσει να τη δει τόσο γυμνά διεφθαρμένη και τόσο ηλίθια παράλογη.
Όμως υπάρχουν διάφορες αναλαμπές ελπίδας και Φωτός στον κόσμο. Τα κινήματα των αγανακτισμένων [indignados] στην Ισπανία και την Ελλάδα, οι επαναστατικές τάσεις στη Λατινική Αμερική, τα κινήματα χωρικών στην Ασία, όλα αρχίζουν να καταλαβαίνουν την απέραντη βρωμιά που ένας αρπακτικός και άγριος παγκόσμιος καπιταλισμός έχει αμολήσει στον κόσμο. Τι χρειαζόμαστε οι υπόλοιποι από εμάς για να το δούμε και δρώντας να το αλλάξουμε; Πως μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή; Τι κατεύθυνση να ακολουθήσουμε; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Όμως ένα πράγμα ξέρουμε στα σίγουρα: μπορούμε να πάρουμε σωστές απαντήσεις μόνο κάνοντας τις σωστές ερωτήσεις.

Press-gr

Έχουν και οι Βρετανοί “βαθύ ΠΑΣΟΚ”;

20.06.2011ΜΑΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

Μπροστά σε «επικές» απεργιακές κινητοποιήσεις βρίσκεται η βρετανική κυβέρνηση, καθώς τα συνδικάτα του δημοσίου τομέα προειδοποιούν με διαδηλώσεις μακράς διαρκείας, αντιδρώντας στα μέτρα τα οποία προωθούν οι Κάμερον-Κλεγκ, για εξορθολογισμό της λειτουργίας του κράτος.

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει και στα του οίκου μας, ο «εξορθολογισμός» συνεπάγεται απολύσεις, μόνο που στη Γηραιά Αλβιόνα ο αριθμός εκείνων που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους στο δημόσιο, μπορεί δυνητικά ακόμη και να ξεπεράσει τις 300.000.

Η συγκυβέρνηση των Τόρις με τους Φιλελευθέρους, αποσκοπούσε στο να κερδίσει πολιτικό χρόνο, και να λειάνει τις εντυπώσεις από την αναμενόμενη ανάκαμψη των Εργατικών, υπό τη νέα ηγεσία του Εντ Μίλιμπαντ.

Το σχέδιο ήταν δομικά σωστό. Μόνο που οι Φιλελεύθεροι και ειδικότερα ο Νικ Κλεγκ, αποδείχτηκανεξαιρετικά αδύναμοι στο να συγκρατήσουν την οργή του εκλογικού σώματος που βρισκόταν… αριστερά της Κεντροδεξιάς.

Με αποτέλεσμα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις οι Εργατικοί να έχουν καταφέρει να περάσουν μπροστά, οι Τόρις να αντέχουν, έστω και στη δεύτερη θέση, οι Φιλελεύθεροι όμως να ακολουθούν δημοσκοπικό κατήφορο, που πυροδότησε συζητήσεις ακόμη και για αντικατάσταση του Νικ Κλεγκ.

Φυσικά, οι επαπειλούμενες κινητοποιήσεις των Βρετανών δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι και τόσο… αυθόρμητες. Υπάρχουν και εκεί συνδικαλιστές από το αντίστοιχο «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Είναι ο συνδικαλιστικός βραχίονας του Εργατικού Κόμματος. Τα «σηκωμένα μανίκια» με τα οποία τα έβαλε ο Τόνι Μπλερ, και κατάφερε να τους παραμερίσει.

Για να έρθει ο… λάθος Μίλιμπαντ, μιας και ο πρώην ΥΠΕΞ Ντέιβιντ ήταν ο πραγματικά χαρισματικός, και να στηρίξει την πολιτική του αντεπίθεση στους παρωχημένους συνδικαλιστές.

Η ιστορία βέβαια μπορεί και να τον δικαιώσει. Με μια εκλογική νίκη. Μόνο που, για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, θα έχει θυσιάσει τις επόμενες γενιές.

STATESMEN